Het pand aan het Stationsplein is op de gebruikelijke manier getoetst aan de hand van de zogeheten 7 B's ( zoals beschikbaarheid, bestemming en bereikbaarheid), en geschikt bevonden voor de gezinsopvang. Het is eveneens goed gebruik om in een gesprek met de directe omgeving te kijken of er bij die toetsing niets over het hoofd is gezien, voordat er een definitief besluit wordt genomen. Daarom wordt op dinsdagavond 27 maart een inloopavond gehouden. Op 3 april wil het college de knoop doorhakken.
De locatie die de gemeente op het oog heeft voor de gezinsopvang: Stationsplein 18/19/20
Gezinsopvang
Het pand gaat onderdak bieden aan maximaal zes (eenouder)gezinnen die ieder de beschikking krijgen over een eigen appartement. IrisZorg helpt de gezinnen bij het aanpakken van de meest acute problemen en helpt hen om zo snel mogelijk weer op eigen benen te staan. De gezinsopvang biedt een tijdelijk vangnet. De maximale verblijfsduur voor een gezin is drie maanden. Mooie bijkomstigheid is dat de kantoorruimte op de begane grond van Stationsplein 18/19/20 kan dienen als uitvalsbasis voor de begeleiders van IrisZorg.
Crisisopvang
Zodra de gezinsopvang aan het Stationsplein in gebruik wordt genomen, kan de huidige en relatief dure crisisopvang aan de Eusebiusbuitensingel dicht, waardoor geld bespaard wordt. De (eenouder)gezinnen die straks aan het Stationsplein worden opgevangen hebben geen 24-uursbegeleiding nodig. Regelmatig bezoek van de begeleiders van IrisZorg is voldoende. Naast de nieuwe locatie voor de gezinsopvang, zijn er plaatsen beschikbaar in Wolffheze voor mensen in een acute crisissituatie die wel 24-uursbegeleiding nodig hebben.
Zoektocht
Dit jaar wordt een aantal nieuwe locaties gezocht voor maatschappelijke opvangvoorzieningen. Voor een aantal voorzieningen wordt de stad gevraagd om locatiesuggesties aan te dragen. Voor de gezinsopvang was dat niet nodig. Het gaat om een doelgroep die geen enkele overlast geeft. Er kan snel een goede oplossing gevonden worden binnen gemeentelijk bezit, waarbij meteen leegstand wordt aangepakt.
Mireille
Mireille (29) verblijft sinds ruim twee maanden met haar kinderen (1, 7 en 8 jaar) in de crisisopvang. Het is de eerste keer dat ze met een hulpverleningsinstantie in aanraking komt en ze heeft zelf het initiatief genomen toen haar woonsituatie op een camping onhoudbaar werd. 'Ik heb in het telefoonboek gezocht naar een instelling die me aan een verblijfplaats kon helpen. Ik had geen eigen plek voor mijn kinderen en mezelf, ik had schulden en voelde me erg alleen. In het telefoonboek kwam ik IrisZorg tegen, ik heb gebeld en werd uitgenodigd voor een intakegesprek. Binnen een week na de het telefoontje konden we hier terecht.'
'Toen mijn oudste twee kinderen een half en anderhalf jaar oud waren, vertrok mijn toenmalige vriend met de noorderzon. Hij liet me met veel schulden achter en omdat ik geen geld had kon ik niet zelfstandig gaan wonen. Zeven jaar woonde ik afwisselend bij mijn vader en moeder. Met mijn nieuwe vriend, van wie mijn jongste kindje is, gingen we ruim een jaar geleden op een camping wonen. Ik wilde iets voor mezelf, niet meer afhankelijk van mijn ouders zijn. Maar op de camping konden de kinderen niet naar school en we konden ons bij geen enkele gemeente inschrijven. Als de crisisopvang er niet was geweest, dan had ik nu op straat gestaan, dan was ik ook mijn kinderden kwijtgeraakt. Want Jeugdzorg vindt: als je geen dak boven je hoofd hebt, dan kun je ook niet voor je kinderen zorgen.'
'Hier hebben we een eigen woon- en slaapkamer en ook de kinderen hebben een eigen slaapkamer. Overdag ben ik druk met opstaan, kinderen aankleden. Beneden ontbijten, kinderen naar school brengen, kleine op bed. Dan weer kinderen van school halen en dan is het al etenstijd en weer bedtijd voor de kinderen. Tussendoor heb ik verschillende afspraken in huis. Een schuldhulpverlener van de gemeente helpt me bij het beheren van mijn financiën en het opschonen van mijn schulden. Iemand van IrisZorg hier helpt me bij de opvoeding van de kinderen en de contacten met instanties. Waar ik veel aan heb is dat de hulpverleners me aangeven wat ik goed doe, maar ook wat ik niet goed doe. Mijn ouders zeiden alleen maar dat ik het goed deed, daar heb je uiteindelijk niets aan.'
Het einde van haar verblijf in de crisisopvang is in zicht. Nog twee weken en dan gaat ze naar een voorziening met begeleid wonen. 'Ik wilde niet direct een urgentie voor een woning aanvragen. Ik heb nog ondersteuning nodig bij de opvoeding en mijn financiën, en ik moet ook nog beter leren eerder om hulp te vragen. Ik heb heel lang alles alleen gedaan en ik heb er nog steeds een handje van hard voor mezelf te zijn. Na een jaar in de vervolgopvang hoop ik wel klaar te zijn voor een zelfstandige woning. Als ik daar nu meteen naar toe zou gaan, ben ik bang dat ik weer in het gat te val waar ik net ben uitgekropen.'
'Ik zie de toekomst positief, ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen', zegt Mireille tot slot 'Voordat ik hier zat, dacht ik vaak: Kan ik het nog wel? Hou ik het wel vol? Nu heb ik weer zin in het leven; we doen het ergens voor. Aan de andere kant zie ik er ook wel een beetje tegenop de crisisopvang achter me te laten. Wat ik zal missen is de hulp, de vriendschappen en de mensen met wie ik hier woon. Maar ik kom nog wel eens langs, zo makkelijk komen ze niet van me af!'
(de naam Mireille is om privacyredenen gefingeerd)
Chantal
Chantal is 23 jaar en heeft een zoontje van 3 jaar. Met de vader van haar kind heeft ze geen contact meer en ze is onlangs het huis uitgezet door Jaap, de man met wie ze 2 jaar samenwoonde.
'Het huurcontract stond op naam van mijn ex-vriend, dus ik had geen recht om daar te blijven. Ik heb mijn boeltje gepakt en ben naar mijn moeder gegaan. Maar met haar heb ik eigenlijk nooit goed contact gehad, dus dat ging niet goed. We maakten de hele dag ruzie en stonden als viswijven tegen elkaar te schreeuwen. Mijn zoontje kon niet tegen de spanningen en hij begon weer met bedplassen. Ik wist me geen raad en heb een paar dagen in de auto geslapen. De wijkagent heeft me bij de Crisisopvang afgeleverd.'
Chantal heeft weinig sociale contacten en is toen ze zwanger werd gestopt met werken. 'Toen mijn zoontje werd geboren ging het best goed. Ik woonde samen met mijn toenmalige vriend en onze baby op een flatje en ik zorgde voor het huishouden. Maar mijn vriend dronk veel en we hadden veel ruzie. Toen hij me op een gegeven moment begon te slaan, had ik al contact met Jaap, dus ik ben regelrecht bij hem ingetrokken. Totdat het ook met hem spaak liep.'
Sinds 6 weken verblijft Chantal nu in de Crisisopvang. Ze krijgt praktische hulp bij haar problemen. Zo staat ze ingeschreven voor een woning en heeft ze een uitkering aangevraagd. Ook krijgt ze hulp bij de opvoeding van haar zoontje.
'Ik hoop dat ik snel een woning toegewezen krijg. Ik vind het heel spannend om zelfstandig te gaan wonen, maar gelukkig houd ik nog wel hulp. IrisZorg heeft me in contact gebracht met een aantal instanties die me gaan helpen met mijn financiën en met mijn zoontje. Ze denken dat hij ADHD heeft. Daarnaast heb ik plannen gemaakt om een opleiding voor kinderverzorgster te gaan volgen, zodat ik ook zelf mijn geld kan gaan verdienen.'
(de naam Chantal is om privacyredenen gefingeerd)
