Beste aanwezigen,
Best buurtbewoners,
Beste leerlingen van De Witte Vlinder, van Guido,
Wat mooi dat we hier vandaag samen kunnen zijn. Samen herdenken we vandaag de Slag om de Geitenkamp.
Voor de vijftiende keer staan we hier bij dit monument: de Kring der Herinnering.
Een monument dat er na een opknapbeurt weer prachtig uitziet, maar vooral een plek die ons helpt om niet te vergeten.
Door hier samen te komen, laten we iets belangrijks zien:
dat we geven om deze wijk,
dat we geven om onze geschiedenis,
en dat we de mensen die hier zijn omgekomen niet vergeten.
Daarom wil ik beginnen met een woord van dank:
Voor Constance Prevoo van Goat jongerenwerk,
voor Elias Hossevoort,
en voor iedereen die zich inzet om deze herdenking mogelijk te maken.
We staan hier vandaag, 81 jaar na de Tweede Slag om Arnhem, operatie Anger.
In die dagen begonnen Britse en Canadese troepen aan de bevrijding van Arnhem en van Noord- en Oost-Nederland.
Een operatie die getuigt van ongeëvenaarde vastberadenheid en opoffering. Een verhaal van moed, doorzettingsvermogen en hoop.
De bevrijding werd echter door weinigen gezien, want Arnhem was stil, kapotgeschoten en bijna volledig verlaten.
De meeste bewoners waren geëvacueerd. Behalve hier op de Geitenkamp.
Negentien mensen kwamen om. Vele anderen raakten gewond. Mensen zoals u en ik. Met gezinnen, vrienden, dromen en plannen voor de toekomst.
Beste aanwezigen,
Wat hier destijds gebeurde, gaat niet alleen over toen.
Het gaat ook over nu.
De mensen die hier op deze plek omkwamen, waren de slachtoffers van een strijd die groter was dan henzelf.
Een strijd tussen goed en kwaad. Een strijd voor vrijheid. Een strijd voor vrede.
En het is die vrede, waarin wij in Nederland vandaag de dag nog in vrijheid kunnen samenleven. Waarin onze kinderen opgroeien.
Maar die niet vanzelfsprekend is, en ook niet vrijblijvend. Daarom moeten we haar onderhouden en beschermen.
Dat beseffen we des te meer als we zien in welke turbulente tijden we leven. Als we kijken naar oorlogen in bijvoorbeeld Oekraïne en het Midden-Oosten.En naar spanningen in de wereld die steeds dichterbij lijken te komen.
Ook in Arnhem merken we dat. In gesprekken, in zorgen, en in de mensen die we hier opvangen en welkom heten.
Daarom is het zo belangrijk dat we blijven herdenken. Dat we blijven vertellen wat hier is gebeurd.
Aan elkaar. En vooral ook aan onze kinderen. Wat mooi dat jullie hier vandaag zijn, leerlingen van De Witte Vlinder en Guido. Jullie aanwezigheid en mooie bijdragen maakt deze herdenking extra bijzonder.
Want herdenken doen we samen, jong en oud.
Maar het vertellen van verhalen en gedenken alleen is niet genoeg. Want wat wij vandaag doen, bepaalt de wereld van morgen.
Als we straks weer naar huis gaan, naar school, naar ons werk, of naar onze sportclub, dan mogen we deze mensen niet achterlaten op deze plek.
Laten we hen met ons meedragen, in ons hoofd, in ons hart. Maar vooral ook in ons handelen. In wat we doen.
In hoe we met elkaar omgaan. In hoe we luisteren naar elkaar. In hoe we ruzies oplossen.
En voor jullie, kinderen, dat begint klein: Door aardig te zijn. Door elkaar te helpen. Door niemand buitensluiten. Zo begint vrede.
Er wordt door onze overheid vaak gezegd dat we als samenleving weerbaarder moeten worden. Dat we ons moeten voorbereiden op moeilijke tijden. Dat we een noodpakket in huis moeten hebben en moeten investeren in defensie. Maar echte weerbaarheid, echte kracht zit niet in spullen. Echte kracht zit in mensen.
En die kracht zien we hier, op de Geitenkamp. Dat weet u als geen ander.
Als ik aan de Geitenkamp denk, dan denk ik aan haar iconische architectuur en oranje daken. Maar vooral een wijk waar mensen elkaar kennen. En naar elkaar omkijken. Voor elkaar zorgen. Waar de saamhorigheid voelbaar is. Een wijk met veerkracht.
Een wijk waar mensen tegen de stroom in, of misschien moeten ik zeggen: tegen de bult op, iets van hun leven maken. En elkaar daarbij helpen.
Dat is veerkracht. Dat is kracht.
Van die kracht kunnen we in heel Arnhem, in heel Nederland leren. Juist nu.
Door elkaar vast te houden in moeilijke tijden. Door verschillen te accepteren, zonder elkaar los te laten. Door te kiezen voor elkaar. Voor menselijkheid.
Dank u wel dat u hier vandaag aanwezig bent. Dat u helpt om deze geschiedenis levend te houden.
Het is aan ons, de Arnhemmers van nu, om te laten zien dat de slachtoffers van toen niet voor niets zijn gevallen.